Przesłanie Matki Bożej

Czy żyjemy w czasach ostatecznych? Ksiądz Piotr Glas w swej najnowszej książce przekonuje, że tak. Opisuje przesłanie Matki Bożej dla świata, na podstawie objawień  w Fatimie, Akicie, Kibeho i La Salette. Co zatem nas czeka? Jaka jest rola chrześcijanina we współczesnej rzeczywistości? Czy jest jeszcze nadzieje dla świata pogrążającego się w zamęcie i chaosie? Te i inne problemy rozważane są na kartach książki „Ostatnie wołanie Maryi”.

Kryzys wiary, kryzys Kościoła

Autor, posługując się prostym i zrozumiałym językiem, prowadzi czytelnika przez kolejne objawienia maryjne. Analizuje przesłanie z nich płynące. Matka Boża zawsze prosi o to samo – o nawrócenie. Wzywa do wierności Chrystusowi i praktykowania pobożności. Tymczasem ludzkość zdaje się cały czas lekceważyć jej wezwanie. Świat pogrąża się w coraz większym kryzysie moralnym. Dotyka on wszystkich sfer życia i nie oszczędza także ludzi  Kościoła. Ksiądz Glas widzi współczesność jako arenę wielkiej duchowej bitwy. Wiemy, że ostatnie słowo będzie należeć do Maryi – niewiasty z Apokalipsy. To Ona ma zmiażdżyć głowę węża. Jednak zanim to nastąpi, jakie koszty będzie musiała ponieść ludzkość za swe odstępstwa?

Matka Boża  wzywa nas do tego, abyśmy obudzili się z letargu i wyrwali z marazmu, w którym tkwimy. Autor przekonuje, że zagubieni są zarówno ludzie wierzący, jak i ci, którzy nie uznają Boga. Wszystkim potrzebne jest otrzeźwienie. Współczesny człowiek szuka przede wszystkim akceptacji, zrozumienia i miłości. Stawia sobie pytania o sens życia i cierpienia. Nigdzie ich jednak nie znajduje. Ucieka więc w puste rozrywki, rozwiązłość, używki, a potem często ląduje u jakiegoś terapeuty. Depresja dotyka już nawet dzieci i młodzieży, stając się powoli chorobą cywilizacyjną.

Gdzie szukać prawdy?

Ksiądz Glas nie pochlebia ludziom wierzącym. Twierdzi, że osoby pogubione często nie są w stanie odnaleźć sensu istnienia w Kościele, bo chrześcijanie nie żyją wiarą. Nie jest ona dla nich stylem życia, lecz coraz częściej jednym z dodatków do niego. Autor pełniąc posługę na Zachodzie, obserwuje te procesy w stadium bardziej zaawansowanym niż w Polsce. Kościół jest tam czymś w rodzaju instytucji charytatywnej albo miejscem – jak określa – dostarczania usług religijnych dla coraz mniej licznych nominalnych katolików. Coraz trudniej odnaleźć autentyzm wiary, która wyraża się w konsekwentnym kroczeniu raz obraną drogą.

W tych trudnych czasach przychodzi Maryja, Matka Kościoła, i prosi, byśmy ewangelizowali świat, ale i siebie nawzajem. Konsekwencje grzechu są bowiem przerażające. Nie oferuje jakiejś nowej drogi, ale wzywa do kroczenia dawno już utartymi szlakami. Czy ludzkość zdolna jest jeszcze do przemiany serc?

 

Nieposłuszeństwo

O czym opowiada ”Nieposłuszeństwo”?

Naomi Alderman stworzyła utwór o tematyce homoseksualnej, zatytułowany ”Nieposłuszeństwo”, opowiadający o losach Ronit- doradczyni finansowej mieszkającej w Nowym Jorku. Po śmierci ojca, szanowanego rabina, nie ma możliwości dłużej uciekać od przeszłości, sprawia to, że wraca do dzielnicy żydowskiej w Londynie, gdzie spędziła dzieciństwo. Po powrocie do miejsca z dziecięcych lat czuje się wyobcowana, a nawet zdruzgotana. Ojciec głównej bohaterki na swojego następce wybrał Dovida, który ożenił się z Esti- kobitą, która kilka lat temu w poszukiwaniu tożsamości seksualnej dziewczyny. Lecz po powrocie do Londynu bohaterki dzieli wilka przepaść. Niegdyś kochanka, teraz druga połówka własnego kuzyna. Opowieść ta przedstawia żydowskie zwyczaje służące jako pretekst do rozważań o sprawach uniwersalnych. To powieść o zderzeniu się tradycyjnej religijności ze współczesnym światem, seksualności z duchowością, indywidualnych pragnień z wymaganiami społeczności, w której się żyje przykazaniami Boga, w którego się wierzy. Książka przedstawia mały urywek z życia Ronit, natomiast bardzo dokładnie opisany. Alderman opisuje ogólny zarys kultury żydowskiej, jej zwyczaje orz obyczaje. Zaprezentowanie historii i garstki kultury w sprytny sposób łączy się ze sobą tworząc jednolitą całość, którą należy przenieść na papier. ”Nieposłuszeństwo” napisane jest przyjaznym dla czytelnika językiem, powieść czyta się łatwo, prosto i szybko. Wszystko przedstawione w sposób dosłowny bez zbędnych opisów. Lektura zaopatrzona została dodatkowo w elementy zabawne, co sprawia, że poznawanie losów Ronit staje się czystą przyjemnością. Książka w szybkim tempie wciągnie wszystkich, którzy zaczęli śledzić akcje utworu. Działania głównej bohaterki często stwarzały mieszane uczucia, zarówno te gorsze, jak i te lepsze. Pomimo braku nagłych zwrotów akcji oraz zaskakujących momentów powieść przypodoba się czytelnikom. Książka ma niejednoznaczą tematykę. Alderman udało się uniknąć psychologicznych i społecznych uproszczeń. Po zagłębieniu się w treść zauważyć można, że prowadzona jest w niej narracja z dwóch perspektyw, Ronit oraz Esti. ”Nieposłuszeństwo” jest sprzeciwem wobec całej ortodoksji i obrona świadomości religijnej.

Kim jest autorka powieści?

Naomi Alderman to amerykańska pisarka o żydowskich korzeniach. Przez pewien czas pracowała jako redaktorka i projektantka gier komputerowych Była kilkakrotnie nagradzana za regularnie publikowane krótkie formy literackie. Zdobyła nagrodę Orange Award for New Writters w 2006 roku dzięki utworowi ”Nieposłuszeństwo”.

 

 

Trzy razy o świcie (Alessandro Barrico)

Trzy razy o świcie” Alessandro Barrico to niezwykła opowieść o spotkaniach, które mają ogromną moc zmieniania biegu zdarzeń. Forma zapisu oraz niepowtarzalny kunszt tworzenia narracji to niewątpliwa zaleta tego literackiego dzieła. Oprócz niecodziennej fabuły ujmuje tutaj przede wszystkim bogaty język literacki, który wciąga i pochłania bez reszty. Książka fascynuje i nie pozwala się oderwać od czytania nawet na chwilę. Ujmuje i zachwyca jednocześnie, wypełniając nieodmiennie długie wieczory lub monotonny czas w podróży. Czy to wystarczająca rekomendacja?

Charakterystyka „Trzy razy o świcie”

Czytelnik znajdzie w tej pozycji wydawniczej prawdziwy kocioł różności od: niezwykłej tajemniczej aury spowitej licznymi sekretami, poprzez niezwykłość wyzierającą z poszczególnych kart powieści. Mieszają się tutaj również odmienne formy narracji, które czynią dzieło jeszcze bardziej wyjątkowym. Książkę poleca się szczególnie czytelnikom ceniącym sobie magiczny realizm w formie opracowanej przez włosko-amerykańskiego autora i dramaturga, człowieka wielu talentów, zaangażowanego m.in. w teatr. Oprócz tego pasjonata filozofii. Barrico przedstawia nam parę bohaterów, którzy spotykają się w hotelowym lobby aż trzy razy, w zupełnie innych okolicznościach. Bohaterami są: Mary Ho Pearson i Malcolm Webster. To, co niezwykłe w tych spotkaniach to to, że każde z nich jest tak naprawdę pierwszym, odbywa się w innych warunkach i przynosi różne konsekwencje. Po raz pierwszy mają około czterdziestu lat, kiedy widzą się po raz drugi dziewczyna jest wówczas w wieku nastoletnim, a on skończył niedawno sześćdziesiąt lat. Przy trzecim spotkaniu Malcolm ma trzynaście, a Mary Ho pięćdziesiąt sześć lat. Kiedy wpadają na siebie, jest to zupełny przypadek. Można by ich było uznać za kochanków, jednak nie w potocznym słowa tego znaczeniu i rozumieniu. Każde takie natknięcie się na siebie przynosi fatalne konsekwencje, których nie są w stanie przewidzieć, a tym bardziej im zapobiec. Powodują, że zupełnie zmienia się bieg ich życia. Każdemu z osobna lub obojgu. Co za tym wszystkim stoi? Niewątpliwie opowieść to trudna do rozwikłania zagadka o niecodziennym przebiegu. Jednak nie przeszkadza ona w szybkim i przyjemnym czytaniu książki. Brak tutaj przydługich i nudnych opisów, większość stanowią ciekawe dialogi. Autor zaznajamia nas z losami bohaterów powoli, nie zdradzając od razu wszystkich sekretów. Układanka powoli zaczyna do siebie pasować tak jak składanie puzzli. Jak jednak skończy się ta opowieść? Czy układanka okaże się być kompletną?